Stoimy przed lustrami naszych dni
   nie wiemy co się w nocy przyśnić może
   przed nami jesień jednakowych chwil
   za nami życia niezgryziony orzech
  
   Stoimy przed lustrami naszych dni
   na twarzach czterech, cztery łzy zostały
   bo spełnić nam nie dano tamtych chwil
   bo rzucić je kazali albo pójść
  
   Więc idziemy drogą upatrzonych celów
   które bliskie tak, a tak skrywane
   więc idziemy chociaż nas niewielu
   wiec myślimy chociaż to wzbraniane
  
   Zamykamy w dłoniach rąbek tajemnicy
   co przetrwania uczy w czas niedoli
   i śmiejemy się by nic nie krzyczeć
   i kłamiemy że nas nic nie boli
  
   Stoimy przed lustrami naszych dni...