Poznałam go przypadkiem.
   a w sytuacjach wielu,
   myślałam o nim jak o
   dobrym przyjacielu.
   byliśmy sobie bliscy
   i wobec siebie szczerzy,
   traf chciał, że z uczuć siłą
   przyszło mi się zmierzyć.
   cień się wkradł,
   gdy ten z ust jego zarzut padł:
   "ja kocham cię,
   a ty, ty nie."
   niech ktoś mi powie co ja teraz zrobić mam,
   on nie chce innej oprócz mnie, on chce być sam.
   już pewnie nic, już nic, już nie pomoże nam,
   widuję go z daleka,
   powoli zapomina.
   raniłam nieświadomie,
   to nie moja wina.
   a morał z tego jaki?
   to oczywista rzecz,
   wspomniany wyżej rodzaj przyjaźni całkiem nierealny jest.