Tuż przed południem spotkałam go w parku
  Zgarbiony z zimna drżał
  Resztkami chleba karmił łabędzie
  I zdawał się mówić mi tak
  Oh dziecko gdybyś przeżyła tyle co ja
    Patrzyłam na niego jak rozciera swe ręce
  I szybciej tętniła mi skroń
  I przyszło mi na myśl że przecież nic nie wiem
  O ludziach takich jak on
  Oh dziecko gdybyś przeżyła tyle co ja
    Wczoraj widziałam jak tłum gapiów gęstniał
  Pomóc nie mógł już nikt
  Spokojne miał rysy gdy przy nim uklękłam
  Płakałam tak bliski mi był
  Oh dziecko gdybyś przeżyła tyle co ja
    Teraz płynie niezwykłym zaprzęgiem
  Do nieba wiezie go
  Sześć par łabędzi
  Ostatni mu oddaje hołd