Mój pies nie lubi psów
  A ja nie lubię ludzi
  Woń zadów, jazgot stów
  Obu nas szczerze nudzi
  
  Czasami ktoś się zbliży
  Upewnić się czym pachnę
  I pies mój go poliże
  I ja ogonem machnę.
  A ów w słabiznę mi
  Swój nos bezczelnie wtyka
  I tylko po to, by
  Z pogardą się odsikać.
  Więc odchodzimy w dal
  Nie dbając o ogładę
  Brodząc połyskiem fal
  Za swoim własnym śladem.
  
  Mój pies nie lubi psów
  A ja nie lubię ludzi
  Woń zadów, jazgot stów
  Obu nas szczerze nudzi
  
  Czasem, jak pomylony
  Pędzi za którąś z suczek -
  Ja miałem już dwie żony
  I starczy nam nauczek.
  Więc go do wody - buch!
  Wrzucam wśród fal rozprysków,
  Wprawiamy łapy w ruch
  I radość bije z pysków.
  Potem w słonecznym śnie
  Sierść nam paruje słono,
  Więc otrząsamy się
  Od nosów do ogonów.
  
  Mój pies nie lubi psów
  A ja nie lubię ludzi
  Woń zadów, jazgot stów
  Obu nas szczerze nudzi
  
  Siadamy na krawędzi
  Wpatrzeni w morski majak,
  Ja drapię się - gdzie swędzi,
  On liże się po jajach.
  Mieszamy tak dzień w dzień
  Te piesko-ludzkie światy,
  Wdychamy przestrzeń lśnień
  Rzucamy sobie patyk.
  Mną szczęsny skowyt łka:
  Jak pięknie bez człowieka!
  Jak pięknie jest bez psa!
  Zgodnie mój pies zaszczeka.
  
  I aż nas zmierzch ostudzi
  Siedzimy tak we dwóch -
  Bo on nie lubi ludzi,
  A ja - nie lubię psów...