Jak okiem sięgnąć opadają wody
  Dno obrzydliwie śliskie się wynurza
  W ruinach grodów alg się chwieją brody
  Bez ptasia cisza, rybia śmierć w kałużach.
  
  Na szczycie góry w Arce skamieniałej
  Stoimy w szoku przesiąknięci wstrętem
  Po długiej walce z burzą, wichrem, szkwałem
  Śmieszni jesteśmy pyszniąc się okrętem.
  
  A przecież mamy dosyć swoich twarzy
  Co do historii przejdą tak czy owak
  Każdy z nas własną wersję ma wydarzeń
  I nie raz w myślach już ją ubrał w słowa.
  
  Patrzymy więc na siebie podejrzliwie
  I odzyskany świat nam znika z oczu
  Gniew nas ożywia w miejsce pięknych zdziwień
  Bóg z ust zgłodniałych śliną nam się toczy.
  
  Cóż, pora iść; epoka nowa dnieje
  W której się każdy z nas sternikiem mieni.
  Kończymy naszą sławną odyseje
  By się niezgrabnie ślizgać wśród kamieni.
  
  W świat wypuszczone drapieżników pary
  Już węszą pierwszy łup - istnienia słabe.
  Idziemy żyć od nowa w rytmie starym
  Żeby zbudować naszą Wieżę Babel.